***   ترویج تفکر علمی و تخصصی حمل و نقل و ترافیک و استفاده از تجارب سایر کشورها ***

مزایای عضویت در سایت

elektronik sigara elektronik sigara ukash ukash zirkonyum diş satış ve resmi sitesi zirkonyum diş

ورود اعضا



امروز

شنبه, 01 شهریور 1393

بانک اطلاعات تخصصی

اوقات شرعی



پایگاه علمی تخصصی دوچرخه

پایگاه علمی تخصصی دوچرخه

اعضای آنلاین

ما 32 مهمان آنلاین داریم
 
افراد ناتوان جسمی - حرکتی


قوانين ساخت و ساز ساختمان ها برای معلولین مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
سایر - افراد ناتوان جسمی - حرکتی
پنجشنبه, 17 فروردین 1391 ساعت 21:52

يكشنبه ، 13 ارديبهشت 1388 ، 08:15

طراحي و معماري منازل مسكوني همواره موانع عديده اي را بر سر راه معلولين و افراد مسن قرار داده است؛ افراد مسني كه به دليل گذر سال ها ديگر آن توانايي جسماني سابق را ندارند يا معلولاني كه به دليل تصادفاتي از هر نوع، به نقص عضو دچار شده اند. اين عوامل و عدم توانايي برخي از افراد، تغييرات در منازل مسكوني را اجتناب ناپذير مي سازد، اما انجام چنين تغييراتي مستلزم بحث و جدل با همسايگان است، زيرا براي منطبق كردن واحد مسكوني با نيازهاي معلولان و ناتوانان جسمي بايد هزينه گزافي آن هم مشتركاً از سوي تمام همسايگان صرف تغييرات شود.
راه  حل ديگر فروش خانه و رفتن به واحد مسكوني ديگري است كه اين راه  حل نيز مقرون به صرفه به نظر نمي رسد.
ناگفته نماند كه مرتفع كردن موانع معماري در يك ساختمان اگرچه بسيار پيچيده مي نمايد اما غيرممكن نيست.در ساختمان هاي قديمي فرايند انجام تغييرات بسيار سخت و دشوار است، اما بر اساس قوانين جديد تنها در صورتي به يك ساختمان جواز پايان كار داده مي شود كه در آن امكان دسترسي سهل و آسان معلولان به واحد مسكوني خويش لحاظ شده باشد. البته اين در صورتي است كه چنين قانوني در همه شرايط رعايت شود.
انطباق
فرايند انطباق واحد مسكوني با وضعيت جسماني معلولان را مي توان از همان در ورودي ساختمان آغاز كرد. شكل اوليه راه پله ورودي، در واقع نمايانگر پيروزي مفهوم زيبايي شناسي بر مفهوم دسترسي است. از اين رو بايد تغييراتي ايجاد شود تا به زيبايي ساختمان لطمه وارد نشود و همه افراد بتوانند در جريان فرايند انطباق، به واحد مسكوني خود به راحتي دسترسي داشته باشند. در نتيجه و پس از مطرح شدن اين مسئله در ميان قانونگذاران اسپانيايي، در سال 1993 قانون ارتقاء دسترسي و حذف موانع معماري در ساختمان ها در پارلمان اين كشور به تصويب رسيد. اوخنيو راموس از مسئولين سسو (سازمان حمايت از مصرف كنندگان) در اين باره مي گويد: فراموش نكنيم كه عدم توانايي جسماني صرفاً مختص افراد مسن نيست و جوانان نيز ممكن است به سبب معلوليت دچار چنين وضعيتي شوند.
او مي افزايد: البته همين جوانان نيز روزي به جايگاه افراد مسن امروزي خواهند رسيد و به تبع آن نيازمند استفاده از امكانات فوق العاده در واحد مسكوني خود خواهند بود.
درها
راموس كه از كارشناسان مسائل دسترسي به واحدهاي مسكوني محسوب مي شود در اين باره مي گويد: پس از آن كه افراد مسن از پله ها بالا رفتند با مشكل باز كردن در مواجه مي شوند.
براي مرتفع كردن موانعي نظير راه پله و مشكل درها، راه حل هايي وجود دارد. مي توان بر راه پله هاي ورودي ساختمان بالابر برقي نصب كرد تا افراد مسن و يا معلولان جسمي بتوانند به راحتي خود را به واحد مسكوني خويش برسانند.
اوخــنيو رامـــوس مي افزايد: براي افراد مسن نيز مي توان راه حل هاي كم هزينه تر و مناسب تري انتخاب كرد؛ مهم اين است فاصله ميان پله ها زياد نباشد، در واقع پله ها كم ارتفاع باشد و سطحي كه پا بر آن گذاشته مي شود، ليز نباشد.
زايده هايي كه در پله هاي معمولي وجود دارند نبايد در پله هايي كه براي عبور و مرور افراد مسن استفاده مي شوند به كار روند.
راموس در توجيه سخنان خويش مي گويد اصلاح كردن پلكان ورودي منازل كار سختي نيست و مي توان با كمترين هزينه اي آن را انجام داد.
يكي ديگر از اقدامات ابتدايي كه مي توان براي تطابق واحدهاي مسكوني با نيازهاي افراد معلول انجام داد؛ نصب آسانسور است. البته نصب آسانسور همواره ميان اهالي يك ساختمان محل مجادله و اختلاف بوده است. افراد جوان كه مانند بسياري ديگر از افراد به فكر سنين كهنسالي نيستند، اغلب از پرداختن مخارج اضافي نصب يك دستگاه آسانسور خودداري مي كنند.
البته تنها جوانان نيستند كه با نصب بالابر مخالفت مي كنند، بلكه افراد ساكن طبقات اول نيز با انجام چنين اقدامي موافق نيستند.اما براي نصب چنين دستگاهي تنها موافقت 51 درصد از ساكنين ساختمان كافي است.
درست است كه در صورت تصويب نصب آسانسور همه ساكنان بايد در تأمين مخارج آن سهيم شوند، اما بايد در نظر داشت كه با نصب آسانسور بر قيمت واحدهاي مسكوني افزوده مي  شود و در نتيجه تمامي ساكنان ساختمان به طور يكسان از بالا رفتن ارزش مالي بنا سود خواهند برد.
به هنگام نصب آسانسور نبايد آسانسور با زمين اختلاف سطح داشته باشد، زيرا در غير اين  صورت افراد مسن براي سوار شدن به بالابر دچار مشكل خواهند شد. در نتيجه بايد هرگونه اختلاف سطحي از ميان برداشته شود؛ اين قاعده در مورد فرش پاگرد آسانسور نيز صدق مي كند.
گوستاو سامايوا مسئول بخش قضايي سازمان حمايت از مصرف كنندگان نيز مي گويد: ساخت سطح هاي شيب دار در ساختمان هاي مسكوني (البته در صورت امكان)  نحوه دسترسي افراد معلول به ويژه آنهايي كه بر صندلي هاي چرخدار مي نشينند را تسهيل خواهد كرد.
بنا بر اعتقاد اوخنيو راموس كه مهندس ساختمان است و 25 سال از عمر خود را به دليل تصادف با موتور بر صندلي چرخدار به سر برده است؛ بزرگترين مشكل در اين نهفته است كه بسياري از افراد به اين مسئله نمي انديشند كه خود نيز روزي پا به سن خواهند گذاشت.
او مي افزايد: تنها ده سال است كه (در اسپانيا) به مسئله دسترسي معلولان و افراد مسن به واحدهاي مسكوني توجه ويژه اي مي شود.
كمك ها
كمك هاي دولتي به اين مسئله نيز در طرح هاي ارائه شده در قالب برنامه زندگي در ايالت مادريد گنجانده شده اند. بدين ترتيب مجموع كمك هاي دولتي در بخش هايي كه به بازسازي نياز دارند به 40درصد هزينه كل طرح مي رسد. كمك هاي دولتي در قالب طرح هاي نگهداري از واحدهاي مسكوني و يا حذف موانع موجود در طراحي ساختمان ها ارائه مي  شوند. در صورتي كه در واحدهاي مسكوني علاوه بر حذف موانع معماري به مسايلي نظير بهبود دسترسي افراد به واحدهاي مسكوني نيز توجه شود، حجم كمك هاي دولتي به سقف 6 هزار و 500 يورو افزايش خواهد يافت.
جزئيات
افراد معلول همواره به دليل اين كه مورد توجه واقع نشده اند با موانع بسيار زيادي در معماري ساختمان ها روبه رو بوده اند، اما در اين چارچوب نيز راه حل هايي وجود دارد.
خاوير فونت رييس فدراسيون انجمن هاي معلولان جسمي و ذهني (فاما) در اين باره مي گويد: كمك فني به درد ما نمي خورد، به عنوان مثال بالابرهايي كه روي پله ها نصب مي شوند براي ما اقدام مهمي محسوب نمي شوند؛ ما ترجيح مي دهيم كه تغييرات بنيادي در معماري ساختمان ايجاد شود؛ به اين معني كه سطح هاي شيب دار ساخته شوند. در واقع براي ما آنچه كه مهم است مد نظر قرار دادن وضعيت معلولان به هنگام ساخت يك بنا است.
علاوه بر ساخت سطح هاي شيب دار، در ساختمان ها نيز بايد عرض حداقل 80 سانتيمتر ساخته شوند تا بتوان صندلي چرخدار را از ميان چارچوبه آن عبور داد.
اوخنيو راموس نيز در اين باره مي گويد: من نمي دانم به چه دليل درهاي آشپزخانه ها و حمام ها را كم عرض مي سازند، عرض آنها در بسياري از موارد 60 سانتيمتر است و در ساير موارد نيز به 70 تا 72 سانتيمتر مي رسد، كه در نتيجه عبور ما را (كه بر صندلي چرخدار نشسته ايم) با مشكل مواجه مي سازد.
راموس مي افزايد: من مهندس هستم و مشكلات را از تمام زوايا مورد بررسي قرار داده ام و مي توانم به شما بگويم كه پيش از تصادف با موتور- كه من را بر صندلي چرخدار قرار داد – مانند سايرين فكر مي كردم.
جزئيات زيادي بايد براي نحوه دسترسي معلولان به ساختمان ها مد نظر قرار گيرند. به عنوان مثال بايد به اين نكته توجه شود كه آسانسورها براي آن كه يك معلول بتواند صندلي خود را در آن جاي دهد، 20/1 متر عمق داشته باشند. اينها از جمله مواردي هستند كه بايد به هنگام ساخت يك ساختمان و نصب دستگاه هاي جانبي و امكانات رفاهي آن مورد توجه قرار گيرند.
منبع: ال موندو

 
قانون جامع حمایت از حقوق معلولین مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
سایر - افراد ناتوان جسمی - حرکتی
پنجشنبه, 17 فروردین 1391 ساعت 21:51

يكشنبه ، 13 ارديبهشت 1388 ، 08:06

ماده یک
دولت موظف است زمینه‌های لازم را برای تامین حقوق معلولان، فراهم و حمایت‌های لازم را از آنها به عمل آورد.
تبصره: منظور از معلول در این قانون به افرادی اطلاق می‌گردد که به تشخیص کمیسیون پزشکی سازمان بهزیستی بر اثر ضایعه جسمی، ذهنی، روانی یا توام، اختلال مستمر و قابل توجهی در سلامت و کارائی عمومی وی ایجاد گردد، به طوری که موجب کاهش استقلال فرد در زمینه‌های اجتماعی و اقتصادی شود.
ماده دو
کلیه وزارتخانه‌ها، سازمان‌ها و موسسات و شرکت‌های دولتی و نهادهای عمومی و انقلابي موظفند در طراحی، تولید و احداث ساختمان‌ها و اماکن عمومی و معابر و وسایل خدماتی به نحوی عمل نمایند که امکان دسترسی و بهره‌مندی از آنها برای معلولان همچون افراد عادی فراهم گردد.
تبصره 1: وزارتخانه‌ها، سازمان‌ها و مؤسسات و شركت‌هاي دولتي و نهادهاي عمومي و انقلابي موظفند جهت دسترسي و بهره‌مندي معلولان، ساختمان‌ها و اماكن عمومي، ورزشي و تفريحي، معابر و وسايل خدماتي موجود را در چارچوب بودجه‌هاي مصوب سالانه خود مناسب‌سازي نمايند.
تبصره 2: شهرداری‌ها موظفند از صدور پروانه احداث و یا پایان کار براي آن تعداد از ساختمان‌ها و اماکن عمومی و معابری که استانداردهای تخصصی مربوط به معلولان را رعایت نکرده باشند خودداری نمایند.
تبصره 3: سازمان بهزستي كشور مجاز است بر امر مناسب‌سازي ساختمان‌ها و اماكن دولتي و عمومي دستگاه‌هاي مذكور در ماده فوق نظارت و گزارشات اقدامات آنها را درخواست نمايد.
تبصره 4: آيين‌نامه اجرايي ماده فوق ظرف 3 ماه مشتركاً توسط وزارت مسكن و شهرسازي، سازمان بهزيستي كشور و سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور تهيه و به تصويب هيأت وزيران خواهد رسيد.
ماده سه
سازمان بهزیستی کشور موظف است در چارچوب اعتبارات مصوب در قوانین بودجه سالانه اقدامات ذیل را به عمل آورد.
الف) تأمين خدمات توانبخشي، حمايتي، آموزشي و حرفه‌آموزي مورد نياز معلولان با مشاركت خانواده‌هاي معلولان و همکاری بخش غیردولتی (خصوصی، تعاونی، خیریه) و پرداخت یارانه (کمک هزینه) به مراکز غیردولتی و خانواده‌ها
ب) گسترش مراکز خاص نگهداری، آموزشی و توانبخشی معلولان واجد شرايط (معلولان نیازمند، معلولان بی‌سرپرست، معلولان مجهول‌الهویه، معلولان با ناهنجاری‌های رفتاری) با همکاری بخش غیردولتی و پرداخت تسهیلات اعتباری و یارانه (کمک هزینه) به آنها
ج) تأمین و تحویل وسایل کمک توانبخشی مورد نیاز افراد معلول
د) گسترش کارگاه‌های آموزشی، حمایتی و تولیدی معلولان و ارائه خدمات توانبخشی حرفه‌ای به معلولان جهت توانمندسازی آنان
تبصره: کارگاه‌های آموزشی، حمایتی و تولیدی معلولان موضوع ماده فوق از شمول قانون کار مصوب 29/8/1369مستثنی خواهد بود.

ماده چهار
معلولان می‌توانند در استفاده از امکانات ورزشي، تفریحی، فرهنگی و وسایل حمل و نقل دولتي (مترو، هواپیما، قطار) از تسهیلات نیم بها بهره‌مند گردند.
تبصره: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان تربیت بدنی و شهرداری‌ها موظفند کتابخانه، اماکن ورزشي، پارک و اماکن تفریحی خود را به نحوی احداث و تجهیز نمایند که امکان بهره‌مندی معلولان فراهم گردد.
ماده پنج
افراد تحت سرپرستی معلولان با معرفی سازمان بهزیستی کشور تحت پوشش بیمه خدمات درمانی و معلولان، تحت پوشش بيمه خدمات درماني و بیمه مکمل درمانی قرار می‌گیرند.
ماده شش
یکی از فرزندان اولیائی که خود ناتوان و معلول بوده (هر دو یا یکی از آنها معلول باشد) و یا حداقل دو نفر از فرزندان آنها ناتوان و معلول باشد. از انجام خدمت وظيفه عمومي معاف مي‌گردد.
تبصره: همسرانی که زن ناتوان و معلول خود را سرپرستی می‌نمایند مادامی که سرپرستی همسر ناتوان و معلول را بر عهده داشته باشند از انجام خدمت وظیفه عمومی معاف می‌گردند.
ماده هفت
دولت مؤظف است جهت ایجاد فرصت‌های شغلی برای افراد معلول تسهیلات ذیل را فراهم نماید:
الف) اختصاص حداقل سه درصد (3%) از مجوزهاي استخدامي (رسمي- پيماني- كارگري) دستگاه‌هاي دولتي و عمومي اعم از وزارتخانه‌ها، سازمان‌ها، مؤسسات، شركت‌ها و نهادهاي عمومي و انقلابي و ديگر دستگاه‌هايي كه از بودجه عمومي كشور استفاده مي‌نمايند به افراد معلول واجد شرايط.
ب) تأمين حق بيمه سهم كارفرما توسط سازمان بهزيستي كشور و پرداخت آن به كارفرماياني كه افراد معلول را به كار مي‌گيرند.
ج) پرداخت تسهيلات اعتباري به واحدهاي توليدي، خدماتي، عمراني و صنفي و كارگاه‌هاي توليدي حمايتي در مقابل اشتغال افراد معلول به ميزاني كه در قوانين بودجه سالانه مشخص مي‌گردد.
د) پرداخت تسهيلات اعتباري خود اشتغالي (وجوه اداره شده) به افراد معلول به ميزاني كه در قوانين بودجه سالانه مشخص مي‌گردد.
) پرداخت تسهيلات اعتباري (وجوه اداره شده) جهت احداث واحدهاي توليدي و خدماتي اشتغال‌زا به شركت‌ها و مؤسساتي كه بيش از شصت درصد (60%) سهام و سرمايه آنها متعلق به افراد معلول است.
و) اختصاص حداقل شصت درصد (60%) از پست‌هاي سازماني تلفنچي (اپراتور تلفن) دستگاه‌ها، شركت‌هاي دولتي و نهادهاي عمومي به افراد نابينا و كم‌بينا و معلولان جسمي و حركتي.
ز) اختصاص حداقل شصت درصد (60%) از پست‌هاي سازماني متصدي دفتري و ماشين‌نويسي دستگاه‌ها، شركت‌ها و نهادهاي عمومي به معلولين جسمي ـ حركتي
تبصره 1: كليه وزارتخانه‌ها، سازمان‌ها، مؤسسات و شركت‌هاي دولتي و نهادهاي عمومي و انقلابي مجازند تا سقف مجوزهاي استخدامي سالانه خود، افراد نابينا و ناشنوا و معلولين جسمي ـ حركتي واجد شرايط را رأساً به صورت موردي و بدون برگزاري آزمون استخدامي به كار گيرند.
تبصره 2: سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور مؤظف است سه درصد از مجوزهاي استخدامي سالانه وزارتخانه‌ها، سازمان‌ها، مؤسسات دولتي، شركت‌ها و نهادهاي عمومي و انقلابي را كسر و در اختيار سازمان بهزيستي كشور قرار دهد تا نسبت به برگزاري آزمون استخدامي اختصاصي براي معلولين واجد شرايط با همكاري سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور اقدام و معلولين واجد شرايط پذيرفته شده را حسب مورد به دستگاه مربوطه معرفي نمايد.
تبصره 3: سازمان بهزستي كشور مجاز است در قالب اعتبارات مصوب خود، صندوق فرصت‌هاي شغلي معلولان و مددجويان بهزيستي را ايجاد و اساسنامه آن را به تصويب هيأت وزيران برساند.
تبصره 4: سازمان آموزش فني و حرفه‌اي كشور مؤظف است آموزش‌هاي لازم فني و حرفه‌اي را متناسب با بازار كار براي معلولان به صورت رايگان و تلفيقي تأمين نمايد.
ماده هشت
معلولان نیازمند واجد شرایط در سنین مختلف می‌توانند با معرفی سازمان بهزیستی کشور از آموزش رایگان در واحدهای آموزشی تابعه وزارتخانه‌های آموزش و پرورش، علوم تحقیقات و فنآوری، بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و دیگر دستگاه‌های دولتی و نیز دانشگاه آزاد اسلامي بهره‌مند گردند.
تبصره: آيين‌نامه اجرايي اين ماده مشتركاً توسط سازمان بهزستي كشور و وزارتخانه‌هاي مذكور و دانشگاه آزاد اسلامي ظرف مدت دو ماه پس از ابلاغ اين قانون تهيه و به تصويب هيأت وزيران خواهد رسيد.
ماده نه
وزارت مسکن و شهرسازی، بانک مسکن و بنیاد مسكن انقلاب اسلامي موظفند حداقل ده درصد (10%) از واحدهای مسکونی احداثی استیجاری و ارزان قیمت خود را به معلولان نيازمند فاقد مسكن اختصاص داده و با معرفي سازمان بهزيستي كشور در اختيار آنان قرار دهند.
تبصره 1: سيستم بانكي كشور مكلف است تسهيلات اعتباري يارانه‌دار مورد نياز احداث و خريد مسكن معلولان را تأمين و به معلولان يا تعاوني‌هاي آنها و يا مؤسسات خيريه‌اي كه براي معلولان، مسكن احداث ‌نمايند پرداخت كند.
تبصره 2: سازمان ملي زمين و مسكن مؤظف است زمين مورد نياز احداث واحدهاي مسكوني افراد معلول فاقد مسكن را به نرخ كارشناسي تهيه و در اختيار افراد مذكور و يا تعاوني‌ها و مؤسسات خيريه‌اي كه براي آنان مسكن احداث مي‌نمايند قرار دهد.
تبصره 3: معلولان از پرداخت هزينه‌هاي صدور پروانه ساختماني، آماده‌سازي زمين و عوارض نوسازي معاف مي‌گردند.
تبصره 4: سازمان بهزستي كشور مؤظف است در قالب اعتبارات مصوب خود در قوانين بودجه سالانه و كمك‌هاي يارانه‌اي اشخاص حقيقي و حقوقي نسبت به احداث واحدهاي مسكوني براي معلولان و مددجويان اقدام و مالكيت يا بهره‌برداري آنها را مطابق آيين‌نامه‌اي كه سازمان بهزيستي كشور با همكاري وزارت مسكن و شهرسازي و سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور تهيه و به تصويب هيأت وزيران مي‌رسد به معلولان و مددجويان واجد شرايط واگذار نمايد.
ماده ده
میزان کمک هزینه (یارانه) پرداختی سازمان بهزیستی کشور به مراکز غیردولتی (روزانه و شبانه‌روزی) بابت نگهداری، خدمات توانبخشی و آموزشي و حرفه‌آموزی معلولان همه ساله با در نظر گرفتن نرخ تمام شده خدمات و تورم سالانه مشترکاً توسط سازمان بهزیستی کشور و سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی تهیه و قبل از خرداد ماه هر سال به تصویب هیأت وزیران كشور و وزارت بازرگاني خواهد رسید.
ماده یازده
مرکز آمار ایران مؤظف است در سرشماری‌های عمومی جمعیت کشور به نحوی برنامه‌ریزی نماید که جمعیت افراد معلول به تفکیک نوع معلولیت آنها مشخص گردد.
ماده دوازده
سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران مؤظف است حداقل دو ساعت از برنامه‌های خود را در هفته در زمان مناسب به برنامه‌های سازمان بهزیستی کشور و آشنایی مردم با توانمندی‌های معلولین اختصاص دهد.
ماده سیزده
سازمان بهزیستی کشور موظف است با ایجاد ساز و کار مناسب، نسبت به قیمومیت افراد معلول اقدام نماید، دادگاه‌ها موظفند در نصب یا عزل قیم افراد معلول صرفاً از طریق سازمان مذکور عمل و مبادرت به صدور حکم نمایند.
تبصره 1: سازمان بهزيستي كشور مؤظف است جهت دفاع از حقوق افراد معلول، در محاكم قضائي وكيل تعيين نموده و به دادگاه مربوطه معرفي كند.
تبصره 2: سازمان بهزيستي كشور مجاز است در موارد ضروري جهت جلوگيري از تضييع حقوق معلولان بي‌سرپرست به نمايندگي از آنها در دادگاه‌ها طرح دعوا و دادخواهي نمايد.
تبصره 3: آيين‌نامه اجرايي اين ماده ظرف مدت سه ماه مشتركاً توسط سازمان بهزيستي كشور و وزارت دادگستري تهيه و به تصويب هيأت وزيران خواهد رسيد.
ماده چهارده
مؤدیان مالیاتی می‌توانند از طریق سازمان بهزیستی کشور و با نظارت آن جهت احداث مراکز توانبخشی، درمانی و حرفه‌آموزی و مسکن مورد نیاز افراد معلول اقدام نمایند. گواهی هزینه مؤدیان مالیاتی در موارد فوق که به تایید سازمان بهزیستی کشور رسیده باشد به عنوان هزينه قابل قبول مالياتي آنان تلقي مي‌گردد.
تبصره: آيين‌نامه اجرايي اين ماده مشتركاً توسط سازمان بهزيستي كشور و وزارت امور اقتصادي و دارائي ظرف مدت 3 ماه پس از ابلاغ قانوني تهيه و به تصويب هيأت وزيران خواهد رسيد.
ماده پانزده
رؤسای سازمان‌های بهزیستی استان‌ها مجازند در جلسات شورای برنامه‌ریزی و توسعه استان و گروه‌های کاری آن به عنوان عضو شركت نمايند.
تبصره: به منظور كمك به اشتغال معلولان و مددجويان، رئيس سازمان بهزيستي كشور مجاز است در جلسات شوراي عالي اشتغال شركت نمايد.
ماده شانزده
اعتبار مورد نیاز اجرای این قانون از محل منابع زیر تأمین می‌گردد:
1- از محل اعتباراتی که دستگاه‌ها و نهادها حسب وظایف قانونی در قوانين بودجه سالانه منظور می نمایند.
2- از محل اعتبارات هزینه‌ای و تملک سرمایه‌ای سازمان بهزیستی کشور که تاکنون از محل اعتبارات مذکور خدمات لازم را به معلولان ارائه می داده است.
3- از محل وجوه واصله از اجرای طرح هدفمند کردن یارانه‌ها در کشور.
4- از محل صرفه‌جویی در هزینه‌های دستگاه‌ها، شرکت‌های دولتی و نهادهای عمومی که میزان سالانه آن برای هر یک از دستگاه‌ها و شرکت ها و نهادها را هیات وزیران مشخص می‌نماید.
تبصره 1: آيين‌نامه اجرايي اين ماده توسط سازمان بهزستي كشور و سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور تهيه و به تصويب هيأت وزيران خواهد رسيد.
تبصره 2: آن تعداد و يا بخشي از مواد اين قانون كه نياز به اعتبار جديد داشته باشد مادامي كه اعتبار لازم از محل منابع مذكور در اين ماده تأمين نگردد اجرا نخواهد شد.
قانون فوق مشتمل بر شانزده ماده و بيست و چهار تبصره در جلسه علني روز چهارشنبه مورخ شانزدهم ارديبهشت ماه يكهزار و سيصد و هشتاد و سه مجلس شوراي اسلامي تصويب و نظر شوراي نگهبان در مهلت مقرر موضوع اصل نود و چهارم (94) قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران واصل نگرديد.

رئيس مجلس شوراي اسلامي

 
معلولیت چیست؟ مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
سایر - افراد ناتوان جسمی - حرکتی
پنجشنبه, 17 فروردین 1391 ساعت 21:50

يكشنبه ، 13 ارديبهشت 1388 ، 08:01

معلولیت به ناتوانی در انجام تمام یا قسمتی از فعالیت های عادی زندگی فردی یا اجتماعی به علت وجود نقصی ‌مادرزادی یا اکتسابی، در قوای جسمانی یا روانی اطلاق می شود. ‌

معلولیت به ناتوانی در انجام تمام یا قسمتی از فعالیت های عادی زندگی فردی یا اجتماعی به علت وجود نقصی ‌مادرزادی یا اکتسابی، در قوای جسمانی یا روانی اطلاق می شود. ‌

انواع معلولیت ها:

۱) معلولیت های جسمی که شامل این موارد است:

‌الف) معلولیت های حواسی : مانند نابینایی و ناشنوایی.

‌ب) معلولیت های حرکتی : شامل انواع نقص عضوها، ضایعات نخاعی و ناهنجاری های مربوط به اسکلت و ‌عضلات.

ج) معلولیت احشای داخلی : شامل ناهنجاری های قلبی - عروقی، تنفسی، کلیوی و غیره.

‌۲) معلولیت ذهنی عبارتند از:

الف) عقب ماندگی ذهنی

ب) بیماری روانی

علل معلولیت ها ‌: ‌

۱) معلولیت‌های اکتسابی: در اثر تصادفات، حوادث یا بلاهای طبیعی، جنگ، آتش سوزی، مسمومیت ها و یا ‌بیماری های مزمن و عوارض ناشی از آنها، فرد ممکن است دچار این معلولیت گردد.

۲‌) معلولیت های مادرزادی: علل معلولیت مادرزادی را به طور کلی به دو دسته تقسیم می کنند:

الف) ‌عوامل دوران بارداری: نظیر عوامل ژنتیکی، سوء تغذیه مادر، سن بالای مادر، رعایت نکردن بهداشت دوران ‌بارداری، اشعه، دارو، بیماری مادر و استعمال دخانیات.

ب) عوامل هنگام زایمان: زایمان مشکل و طولانی، زایمان های غیربهداشتی، ضربات وارده به نوزاد هنگام تولد. ‌

راه‌های پیشگیری از معلولیت ها:

پرهیز از ازدواج های فامیلی، مراقبت های دوران بارداری، تغذیه صحیح مادر، اجتناب از باردار شدن در سنین ‌بالای ۳۵ سال و زیر ۱۸ سال، مصرف نکردن دارو در هنگام بارداری، اجتناب از در معرض اشعه قرار گرفتن ‌و انجام زایمان در شرایط کاملاً بهداشتی و تحت نظر فرد دوره دیده از جمله اقداماتی هستند که می توانند از بسیاری ‌از معلولیت ها پیشگیری نمایند. ‌

برخورد خانواده با افراد معلول باید چگونه باشد؟درک این نکته مهم است که اگرچه ممکن است فرد معلول با دیگران تفاوت داشته باشد ولی تکیه بر ناتوانی فرد، ‌نه تنها کمکی به وی نمی کند بلکه بر مشکلات وی خواهد افزود. افراد معلول غالباً مشکلاتی دارند که مانع انجام ‌برخی از فعالیت های آنها می شود یا احتمالاً آنها بعضی از کارها را به شکل دیگری انجام می دهند، اما اکثر ‌افراد معلول نیز می توانند پس از آموزش لازم، بسیاری از فعالیت های عادی زندگی را با اندک تفاوت یا آهسته ‌تراز دیگران انجام دهند. آنچه یک معلول نیاز دارد، پذیرفتن و باور کردن توانایی های اوست نه غصه خوردن ‌برای ناتوانی وی. ‌

علت معلولیت های جسمی و حرکتی چیست؟ افراد مبتلا به ضایعات نخاعی معمولا ً از ناحیه پا دچار ناتوانی هستند و فلج های مغزی می تواند هر یک از اندام ‌ها یا همه آنها را مبتلا سازد. بیماری ها، حوادث و تصادفات نیز می توانند سبب بروز نوعی نارسایی حرکتی در ‌فرد شوند. در برخورد با معلول جسمی باید ضمن توجه به محدودیت های حرکتی فرد، دیگر توانایی های او در ‌حدی تقویت شود که حتی الامکان بتواند نارسایی ها را جبران کند. ‌

با افراد نابینا و ناشنوا چگونه برخورد کنیم؟در برخورد با فرد نابینا باید تلاش نمود تا در صورت وجود بینایی حتی به صورت جزئی با استفاده از روش های ‌مناسب، مهارت های فرد را در استفاده از آن بالا برد. تقویت حواس دیگر فرد، وی را در مواجهه با عوامل ‌محیطی موفق‌تر می‌کند.‌وضعیت زندگی و اثاثیه منزل باید به نحوی چیده شود تا فرد ناب ینا بتواند به راحتی وسایل مورد نیاز خود را پیدا کند. خوشبختانه امروزه با استفاده از الفبای بریل، نابینایان می توانند با سواد شوند، بخوانند و بنویسند. ‌در برخورد با افراد ناشنوا هم باید آرام و شمرده صحبت کرد و موقع صحبت کردن روی خود را به سمت فرد نگه داشت تا او ‌بتواند با لب خوانی، منظور ما را درک کند. صحبت با صدای بلند باعث می شود که وی نتواند منظور ما را به ‌خوبی درک کند. چون در این حالت، لب خوانی مشکل می شود. ‌

به چه افرادی عقب ماندگان ذهنی می گویند؟ عقب ماندگان ذهنی افرادی هستند که از نظر فعالیت های ذهنی نسبت به همسالان خود نارسایی دارند و عقب ‌مانده هستند. در نتیجه از نظر توانایی یادگیری، همسازی با محیط، بهره برداری از تجربیات، درک مفاهیم، قضاوت ‌و استدلال صحیح، به درجات مختلف محرومند. ‌عقب ماندگان ذهنی به چند گروه تقسیم می‌شوند:

الف) آموزش پذیر: بهره هوشی این افراد، بین ۷۰-۵۰ است. این گروه به طور کلی چه به لحاظ حرکات و حواس و چه ‌به لحاظ روانی از کودکان عادی کندتر هستند. سازگاری اجتماعی این افراد، به شرایط محیطی آنها بستگی دارد. ‌در برخورد با این افراد، باید متوجه محدودیت های ذهنی آنها بود. انتظارات والدین نیز باید با توجه به شرایط ‌ذهنی آنها باشد.

‌ب) تربیت پذیر: بهره هوشی این گروه، بین ۵۰ -۲۵ است. به لحاظ عاطفی وضع بسیار متغیری دارند. معمولاً وقتی ‌چیزی را طلب می کنند مهربان و مطیع هستند، اما در مقابل مخالفت های دیگران خشم، غضب و ‌عصبانیت شدید از خود بروزمی دهند. توانایی ذهنی این افراد در هر سنی که باشند در حد توانایی های ذهنی ‌کودک ۶ ،۷ ساله باقی می ماند. والدین در برخورد با آنها باید به توانایی ذهنی آنها توجه نمایند و در هر حال، ‌توجه داشته باشند که اگرچه از لحاظ جسمی روز به روز بزرگتر می شوند ولی در توانایی های ذهنی، همچنان ‌محدودیت دارند. ‌

روزنامه آفتاب یزد ( www.aftab-yazd.com )

 
معضل حمل و نقل معلولان از زبان خودشان مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
سایر - افراد ناتوان جسمی - حرکتی
پنجشنبه, 17 فروردین 1391 ساعت 21:50

يكشنبه ، 13 ارديبهشت 1388 ، 04:40

در اصطلاح عامیانه کسانی که نقص عضو داشته باشند معلول به حساب می آوریم . ولی اگر دقیق تر به این موضوع بپردازیم معلولیت انواع مختلف دارد.

معلولیت های روانی ( اسکیزوفرنیا- اختلالات اضطراب- ترس از مکانهای شلوغ و ...)
معلولیت های ذهنی
معلولیت های حسی ( ناشنوایی- نابینایی- آب سیاه- آب مروارید و ...)
معلولیت های جسمی و عصبی ( صرع- قطع عضو و ...)
معلولیت های یادگیری

در سنین کهولت همه دچار نوعی معلولیت می شوند! معلولیت نمی تواند نقص باشد و باز دارنده . افراد دارای معلولیت حق بودن و زندگی کردن دارند مانند تمام انسان های دیگر. جامعه نمی تواند این حق را از آنها بخاطر ناتوانی هایشان سلب کند.





و ما وظیفه داریم بجای اینکه با دید ترحم به معلولین نگاه کنیم آنها را بعنوان عضوی از جامعه در کنار خود بپذیریم و به حق و حقوق آنها احترام بگذاریم.

معلولینی در جامعه ما وجود دارند که با تلاش خود بسیار موفق تر از من و شما هستند که سلامت جسمی داریم.

در سیستم حمل و نقل عمومی در مدیریت شهری معمولا باید طراحی ها به نحوی باشد که مشکل معلولینی را که با ویلچر و واکر حرکت می کنند و نیز مشکل نابینایان را حل نماید و این حداقل مورد انتظار است.

معضل حمل و نقل معلولان از زبان خودشان
طبیعی است كه هر انسانی، مادامی كه قصد فعالیت اجتماعی داشته باشد برای رفتن به مدرسه، دانشگاه، محل كار، برای تفریح، حتی برای درمان، نیاز به جابجایی فیزیكی دارد. هرچقدر هم كه دولت الكترونیكی و فعالیتهای اینترنتی رشد كند، حضور اجتماعی اقشار مختلف بدون حمل و نقل كارآمد و حضور فیزیكی متصور نیست.

معلولان، به خصوص آنانی كه درگیر مسائل جسمی – حركتی هستند، برای جابجایی شرایط خاصی دارند. برخی از آنان به هیچ عنوان امكان استفاده از وسیلهٔ نقلیهٔ شخصی را ندارند، چون توان نشستن روی صندلی عادی به دلیل موارد پزشكی، از آنان سلب شده است. برخی دیگر برای سوار شدن در اتومبیل عادی نیاز به كمك دارند و بعضی به تنهایی اما شاید به سختی، سوار ماشین می‌شوند. همچنین وسایل كمك حركتی (ویلچر، عصا، واكر و...) گاه مانع استفادهٔ آسان آنان از سواری‌های شخصی می‌شود. این چنین است كه استفاده از اتومبیل معمولی (تاكسی و آژانس) صرف نظر از مسائل مالی‌اش، نكات ویژه‌ای دارد كه جابجایی با آن را همه‌گیر و راحت نمی‌كند.

بخش دیگری از جابجایی عمومی مردم برعهدهٔ ناوگان اتوبوسرانی است كه از فرط كهنگی و ضعف در سرویس‌دهی جوابگوی متقاضیان فعلی خود نیز نیست. بارها هم در خبرها از نوسازی و خرید اتوبوس‌های جدید شنیده‌ایم. اما تاكنون کمتر شنیده ایم كه اتوبوس‌هایی با امكان تغییر ارتفاع، در دستور كار باشند تا یكبار برای همیشه مشكلات سالمندان و معلولان حل شود.

خبرهای خوشی از مترو می‌رسد، كه قرار است آسانسورهای همه ایستگاهها به راه بیفتد، پله‌های برقی وجود داشته باشند و... شاید مترو بتواند گره كوچكی را، از كلاف پیچ در پیچ حمل و نقل عمومی در ایران و به طور خاص معلولان باز كند اما...

اما چرا از امكانات موجود استقبالی نمی‌شود؟ چرا معلولان فضای جدید مترو را تجربه نمی‌كنند و به دوستانشان معرفی نمی‌كنند؟ چرا میلی به تجربه و كشف كردن نیست؟ خطابم به آنانی است كه از مشكلات جسمی خفیف‌تری رنج می‌برند و می‌توانند پیشقدم شوند، آنانی كه همراه لازم ندارند. ما باید نهضت عمومی حضور اجتماعی به راه بیاندازیم. آن‌قدر در جامعه دیده شویم تا بتوانیم واضح، از نیازهایمان و مشكلات شهری صحبت كنیم.

اگر بخشی از اجتماع – كه آمار تابت می‌كند بزرگترین اقلیت‌اند – آفتابی نشوند، یا حضورشان برای خودشان هم عادی نباشد، نمی‌توان انتظار امكانات خاص فیزیكی داشت و برابری حقوق را خواستار شد.

حمل و نقل ویژه معلولان؛ راه‌حل ناگزیری كه خیلی زود به پایان خود رسید.

با تمام این اوصاف حمل و نقل ویژه برای معلولان قابل حذف نیست. نمی‌توان تا مناسب شدن امكانات همگانی، زندگی معلولان را متوقف كرد و حتی پس از آن نیز، وضع جسمی خاص بعضی از معلولیت‌های شدید نیازمند امكانات چنین ماشینهایی ( Transporter ) برای جابجایی است. در ایران شركت بهزیست كار، وابسته به سازمان بهزیستی، عهده‌دار چنین مسئولیتی شد. سالها با تنها 7 ماشین برای شهر 10 میلیونی تهران كار می‌كرد (یك محاسبه ساده نشان می‌دهد كه اگر 2 درصد جمعیت با معلولیت شدید و نیازمند امكانات ویژه باشند، چه سهمی از این تعداد ماشین خواهند برد) تا اینكه با افزایشی جهشی و با ورود ون‌هایی غیر مناسب‌سازی شده كارش را توسعه داد. با تبلیغات زیاد همه باور كردند كه مشكل ایاب و ذهاب معلولان به پایان خود نزدیك می‌شود. اما دیری نپایید كه راننده‌ها بدون حقوق ماندند، ون‌های نو نیاز به تعمیر پیدا كردند، صدای بسیاری از معلولان به خاطر ارتفاع زیاد صندلی ماشین و درب نامناسبش درآمد و... و درنهایت بنزینشان تمام شد.

اكنون چه باید كرد؟
بگذاریم دیده شویم. نه عصبانی و طلبكار از دنیا و مردمش و نه ضعیف و بدبخت و بدون پشتوانه. تنها در آن صورت است كه مجبورند به خواستمان احترام بگذارند. خیلی عادی، نه بیشتر از حقمان... حق زندگی كردن.

 
مناسب سازي محيط زندگي معلولين جسمي حركتي مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
سایر - افراد ناتوان جسمی - حرکتی
پنجشنبه, 17 فروردین 1391 ساعت 21:49

جمعه ، 11 ارديبهشت 1388 ، 23:39

الهام حیدرپور کارشناس ارشد فیزیوتراپی * بهزیستی دشتستان


مقدمه :


از آنجاکه زندگی معلولین مواجه با محدودیت های خاصی است و معلولیت باعث اختلال در رابطه فرد با محیط میگردد باید سعی شودکه دربرنامه ریزی های محیطی سازگار سازی محیط با شرایط خاص معلولین در نظر گرفته شود . مناسب سازی می کوشد با هدف ایجاد تساوی فرصتها و رعایت حقوق افراد معلول بمنظور مشارکت آنان در کلیه امور جامعه حضور معلولان جامعه را در اذهان طراحان شهری جهت ایجاد فضایی مناسب به مرحله تعیین برساند . تغییر ساختارهای موجود برای تسهیل استفاده معلولین بیش از حد پر هزینه است با این حال اگر نیازهای معلولین در مراحل برنامه ریزی و طراحی در نظر گرفته شود این هزینه را میتوان پس انداز کرد . در مقررات ساختمان سازی سوئد از سال 1995 نیازهای فانکشنال معلولین مورد توجه قرار گرفت وبه مناسب سازی منزل برای افراد ناتوان توجه خاصی داده شد؛ افراد ناتوان باید قادر به ورود به خانه باشند مدخل خانه باید فضای کافی برای مانور ویلچر داشته باشد . گذرگاهها باید طوری باشد که افراد ویلچری بدون کمک عبور کنند درها باید فضای کافی برای باز و بسته شدن داشته باشند . در این مقاله نیز سعی شده نیاز معلولین جسمی حرکتی به یک محیط زندگی مناسب در رابطه با فعالیتهایی مثل خوابیدن ، امور بهداشتی و نظافت ، و حرکت در اطراف خانه بررسی گردد.
نقص ، ناتوانی و معلولیت :
میلیونها نفر از مردم جهان دچار انواع مختلفی از معلولیتهای فیزیکی ، ذهنی و روانی هستند و به این علت توانایی آنها برای انجام فعالیتهای روزانه محدود شده است . بعضی از این افراد با این ناتواناییها متولد شده اند گروه دیگر اشخاص مسنی هستند که به بیماری دیابت یا آرتریت که آنها را فلج کرده مبتلا هستند . بسیاری بعلت تصادف ، جنگ و یا بیماری صدمه دیده اند و توانایی بینایی و شنوایی ، حرکت ، گرفتن اشیا با دست و یا پاسخ به محرکها در آنها کاهش یافته است . در گذشته مواردی که باعث نقص فیزیکی و یا ذهنی می شد معلولیت نامیده میشد . در حالیکه در ترمینولوژی جدید و بر اساس
تعاریف سازمان بهداشت جهانی این تعریف ناتوانی می باشد . در بحث طبقه بندی بین المللی نقص ، ناتوانی و معلولیت به این صورت تعریف شده اند : ( ICIDH 1980)
نقص : هر گونه کاهش یا ابنورمالیتی در ساختار یا عملکرد آناتومیکی یا فیزیولوژیکی یا روانی می باشد . مثل نقص حرکتی ، بینایی یا شنوایی ، بعلت فلج مغزی ، تصادف یا حوادث جنگ و یا بیماری می باشد .
ناتوانی : محدودیت در توانایی شخص که متعاقب نقص ایجاد میشود که معمولا اختصاصی و شخصی است .
معلولیت : محدودیتی است که در نتیجه نقص و ناتوانی ایجاد میشود بطوریکه فعالیت شخص در زندگی کم میشود که یک مشخصه شخصی نیست بلکه در رابطه با محیط زندگی می باشد . در واقع فرد معلول محدودیت مشارکت در جامعه را دارد و معلولیت وی در اثر عوامل محیطی افزایش میابد .
آسیب حرکتی :
در سوئد حدود 600000 نفر بالای 16 سال وجود دارد که دچار آسیب حرکتی هستند بغیر از این تعداد حدود 365000 نفر  دچار صدمات شدید هستند که نیاز به کمک افراد یا وسایل کمکی برای حرکت دارند حداقل 250000 نفرعملکرد دستها و بازوهایشان کاهش یافته بطوریکه مشکلات زیادی درزندگی روزمره دارند تقریبا 20000 نفر نیز فقط با یک دست می توانند امور روزمره را انجام دهند . معلولین جسمی حرکتی عمدتا آنهایی هستند که از ویلچر استفاده می کنند و یا با مشکل راه می
روند یا افراد کوتوله و افرادی که محدودیت در استفاده از بازوها و پاها دارند . افرادی که بعلت ناتوانی های مختلف مثل آسم و بیماریهای قلبی عروقی دچار محدودیت مشارکت در جامعه هستند بعلت شرایط خاص جزء افراد با صدمات حرکتی طبقه بندی می شوند . افرادی که مشکل در راه رفتن دارند علاوه بر محدودیت حرکتی ، مشکل در تعادل نیز دارند این افراد برای راه رفتن طولانی ، عبور از روی پلکان و سطوح لغزنده ، آستانه درها و لبه ها مشکل دارند . بسیاری از این افراد برای راه
رفتن از وسایل کمکی مثل کراچ و عصا استفاده می کنند . برای این افراد یک درگاه بلند مثل مانع عمل می کند افرادی که از ویلچر استفاده می کنند احتیاج به فضای زیاد و راهرو پهن دارند . وجود پلکان ، شیب های تند ، آستانه درها مانع دسترسی و عبور و مرور این افراد میشود . افرادی که از ویلچرهای قوی دستی استفاده می کنند چون این ویلچرها چرخهای  بزرگ در عقب و چرخهای کوچک در جلو دارند این چرخها در زمینهای ناهموار و یا آستانه درها گیر می کند محیط زندگی این افراد باید دارای سطوح هموار ، بدون لغزش یا شیب باشد بعلاوه مسافت های طی شده باید کوتاه و دارای نرده باشد .
افرادی که محدودیت عملکردی در بازوها و پاها دارند برای راندن ویلچر همچنین باز و بسته کردن درها دچار مشکل میشوند . افراد کوتوله نیز در راه رفتنهای طولانی ، رساندن دستها به کلیدها و کنترل وسایل دچار مشکل هستند .
مواردی که در طراحی منزل برای افرادی که مشکل حرکتی دارند باید در نظر گرفته شود :
-1 فاصله بین محل پاگرد و ورودی راهروها باید کوتاه باشد .
-2 راهروها و گذرگاهها باید تا حد ممکن مسطح و هموار باشد .
-3 اتاقها وسیع و گذرگاهها پهن باشد . اندازه آن بسته به نوع ویلچر و نیاز به فرد کمکی فرق می کند .
-4 پلکان باید دارای یک وسیله بالابرنده مثل سطح شیبدار باشد .
-5 سطح زمین و کف اتاق باید از جنس سخت و بدون دست انداز باشد ، خطر لغزش در ورودی درها و لبه ها نباشد .
-6 در ها بهتر است اتوماتیک باشد ، یا براحتی باز شود .
-7 صندلی توالت و مبلمان راحت باشد .
-8 پلکان و سطوح شیبدار نرده گذاری شود .
تابلو اطلاعات و تابلو راهنما :
در ورودی محلها و در پارکها تابلو اطلاعات برای پیدا کردن نواحی اطراف نصب شده است این تابلو باید هم در حالت ایستاده و هم نشسته و در فواصل نزدیک قابل خواندن باشد ، فاصله مرکز تابلو از زمین بیشتر از 120 سانتیمتر نباشد .
5 درجه به جلو - تابلو باید جایی که نور خوب است قرار گرفته باشد و برای جلوگیری از انعکاس نور باید لبه بالایی 10 تمایل داشته باشد . با این شیب افراد ویلچری و بچه ها نیز می توانند آنرا بخوانند . سطح تابلو باید مات باشد و با مواد براق که نور را منعکس می کند پوشانده نشود . همچنین نباید جایی قرار بگیرد که خواننده روی متن سایه بیاندازد . تابلو اطلاعات در جاده ها باید طوری قرار بگیرد که از داخل ماشین قابل خواندن باشد بعلاوه یک شخص ویلچری مشکل برای پیدا کردن آن از بیرون و داخل ماشین نداشته باشد اگر این تابلو در راه باریک یا جاده قرار دارد نباید طوری باشد که
افرادی که آنرا می خوانند برای دیگران ایجاد سد معبر بکنند . فضای جلو تابلو اطلاعات باید بحد کافی باشد تا اشخاص ویلچری مانع عبور و مرور دیگران نشوند . متن تابلو باید مختصر و مفید و براحتی قابل فهم باشد و دارای اطلاعات نامربوط نباشد . آن باید دارای اطلاعات مهم برای افراد ناتوان باشد توالت ها ، رختکن ها ، مسافتها و محل استراحت در طول جاده باید کاملا مشخص باشد شیب های تند و موانع باید مشخص باشند بطوریکه شخص ناتوان بتواند از ابتدا تصمیم بگیرد که آیا این جاده مناسب است یا نه . این اطلاعات باید در چند محل مشخص و در دسترس باشد تا در مسیر هایی که مشکل حرکت وجود دارد افراد ناتوان از آن محل عبور نکنند . همچنین لیست تلفن های مورد نیاز را داشته باشد.
در مناطق تفریحی باید علاوه بر تابلو اطلاعات ، تابلو راهنما نیز وجود داشته باشد . این تابلو شامل اطلاعات مربوط به مسافت های بیشتر از 100 متر است . این تابلو راهنما باید در همه اتصالات راهها یا جاده ها برای جلو گیری از گم کردن مسیر باشد علائم باید با توجه به مشخصات و جزئیات تاریخچه ای محل مثل خرابه ها ، جنگل یا درختهای قدیمی در طول جاده ها و راهها باشد . این علائم باید دارای یک متن اطلاعاتی در یک سطح و با شیبی که شخص ویلچری بتواند آنرا بخواند ، باشد .
ایستگاه اتوبوس :
وسایل نقلیه عمومی بایستی قابل دسترسی به مناطق تفریحی باشد . نزدیک ورودی مناطق تفریحی یا شروع جاده باید  ایستگاه اتوبوس قرار داشته باشد و همچنین پناهگاهی برای حفاظت از باد و باران در نظر گرفته بطوریکه کف آن همسطح زمین بوده و یک نیمکت 50 سانتیمتر برای نشستن نصب شده باشد . برنامه حرکت اتوبوس و اطلاعات دیگر باید در ارتفاع مناسب حدود 120 سانتیمتر داخل سایبان و بزرگ نوشته شود .
محل پارکینگ اتو مبیلها :
محل پارکینگ اتومبیل باید دارا ی بریدگی خاص افراد ناتوان باشد این بریدگیها باید مطابق نیاز و مراجعه معلولین باشد 3 متر و طول آن 5 متر باشد . اگر بریدگیها /6 – و یا 5% از کل آنرا به معلولین اختصاص دهند . اندازه بریدگی باید 4 یکی بعد از دیگری قرار گرفته باشد طول آن باید 7 متر باشد . بعضی اوقات پهنای بیشتر از 4 متر نیاز است ( حدود 5 متر برای دو فرد معلول ویلچری که همزمان از ماشین پیاده شوند ) در هر صورت راه نباید آنقدر باریک باشد که وقتی فرد
معلول از ماشین پیاده میشود ایجاد راه بندان کند . بریدگی پارکینگ معلولین نباید شیبدار باشد و در همه جهات باید همسطح باشد . این مناطق باید با علائم ویزه معلولین مشخص شود همچنین لبه پیاده رو یا مانع دیگری نباید باشد .
ورودیه ساختمانها :
ورودیه ساختمان باید طوری ساخته شود که در حین عبور نیازی به تغییر جهت نباشد . راحت ترین راه استفاده از درهای لغزشی و اتوماتیک است . اگر دو در پشت سر هم قرار گرفته باشد و در خارج تر بطور اتوماتیک باز شود در داخلی نیز باید بهمان روش و در همان جهت باز شود . اگر امکان ساخت این درهای لغزشی اتوماتیک نباشد باید یک باز کننده در اتوماتیک وجود داشته باشد . برای چرخش ویلچر ورودی هال باید بحد کافی بزرگ باشد . این قسمت باید دارای اتاقی با یک نیمکت 50 سانتیمتر برای نشستن و انتظار رسیدن تاکسی باشد . کف ساختمان باید با مواد غیر لغزنده پوشیده شود . همچنین برای جلوگیری از لیز خوردن در هوای بارانی تشکها و گل تراش ها باید در کف هال باشد در ورودی هال نیز یک تلفن باید وجود داشته باشد .
درها :
نوع و طراحی درها برای افراد ناتوان بسیار مهم است . دری که با مشکل و به سنگینی باز میشوند و یا بطور اتوماتیک کار می کنند و سریعا بسته میشوند و همچنین درهای گردان که قفل میشوند برای این افراد مثل مانع عمل می کند .
2/ آستانه در نباید لبه داشته باشد که عبور را مشکل کند در صورت وجود لبه، باید مدور و ارتفاع آن بیش از 5 سانتیمترنباشد و یا آستانه نرم باشد بطوریکه با فشار چرخهای ویلچر به پایین فشار داده شود و یا در موقع باز شدن در بطور اتوماتیک تو رفتگی داشته باشد . علائم اطلاعاتی در ها باید به کنار آن نصب شود و نه روی در ، چون افرادی که مشکل بینایی دارند برای خواندن علائم باید نزدیک آن شوند و با باز شدن در خطر صدمه به آنها وجود دارد .
علائم باید ترجیحا با حروف بزرگ نوشته شود و در طول در درست بالای دستگیره باشد طوری که اطلاعات توسط دست لمس شود .
باز و بسته کننده های اتوماتیک درها :
این درها باید طوری طراحی شوند که برای افراد ناتوان قابل استفاده باشد . مکانیزم بازکننده در باید بطور صحیح و با توجه موارد ذیل قرار گرفته باشد :
• شخص داخل ویلچر باید بتواند نزدیک کلید بازکننده بیاید . این کلید باید حداقل در فاصله یک متری گوشه داخلی در باشد .
• کلید نباید طوری قرار بگیرد که در هنگام باز شدن بشدت به ویلچر برخورد کند .
• اشخاصی که محدودیت حرکتی در دستها دارند باید بتوانند به کلید برسند . بنابراین نباید در ارتفاع بالایی باشد لبه
پایینی آن نباید بالاتر از 80 سانتیمتری زمین باشد .
باز و بسته کردن درها بدون اتوماتیک :
درهای معمولی با یک دستگیره در کنار در که فشار داده میشود باز و بسته میشود ایندستگیره باید در ارتفاع 80 سانتیمتر
کف زمین بطور افقی و به اندازه پهنای کامل در باشد .
اندازه در :
فضای باز در باید به اندازه بین اسکلت کناری در و روی در وقتی در با زاویه 90 درجه باز میشود باشد . در زاویه 180 درجه پهنای در بیشتر است ولی فرد ویلچری نمی تواند آنرا ببندد . کوچکترین اندازه در باید باندازه 100 سانتیمتر با در نظر
گرفتن اسکلت در باشد . پله ها :
از ساخت پله در داخل و خارج ساختمان باید جلوگیری شود اگر این کار امکانپذیر نبود موارد ذیل باید رعایت شود :
روبروی در نباید پلکان های رو به پایین باشد چون شخص ویلچری ممکن است در حین باز کردن در به پلکان بطور همزمان توجه نکند . پلکان باید مستقیم باشد . پلکان منحنی برای بالا رفتن مشکل زا هستند اگر پلکان طویل است باید 1 متر و به اندازه پهنای / 1 متری طول باید جای استراحت( پاگرد ) داشته باشدطول این پاگرد باید حداقل 20 / حداقل در 3 ،2 متر است باید پاگرد میانی تعبیه شود(شکل 1). همه پله ها باید ارتفاع / پله باشد . وقتی اختلاف سطح بیشتر از 50 یکسان داشته باشند . ارتفاع پله ها 15 و به عمق 30 سانتیمتر باشند . پاگرد روی پله و لبه پله باید بدون لغزش و جلو آمدگی باشد . بنابراین باید از قطعه باریکی که مقاوم به لغزش است استفاده شود . این قطعه باید 40 میلی متر پهنا و
بیشتر از 1 میلی متر در روی پله ادامه نداشته باشد ( شکل 2 ) . اشخاصی که مشکل بینایی دارند باید قادر باشند جایی که پلکان شروع و خاتمه میابد را بوضوح ببینند . این با رنگ آمیزی پله ها در بالاترین و پایین ترین پله با رنگ های مخالف انجام پذیر است و اگر این مطلوب نبود این کار می تواند با نوارهایی با رنگ های مخالف انجام شود . اشخاص نابینا که قادر نیستند رنگهای مخالف را ببینند باید با قرار دادن شکلهای مختلف در کف زمین از نزدیک شدن به پله آگاه شوند  . این خصوصا بهتر است وقتی که پلکان رو به پایین در بیرون در است و یا در تغییر سطح مسیر قبل از رسیدن به پله انجام
شود .
یک راه شیبدار بطور مکمل و در جایی که پله ها مانع دسترسی به محل هستند باید ایجاد شود . کمترین عرض پله  ها باید 90 سانتیمتر برای تردد یکطرفه و 150 سانتیمتر برای تردد دو طرفه باشد . برای پله های داخل ساختمان شیب باید بین 12 و 18 سانتیمترباشد و کمترین فاصله دو پله بین 28 و 38 سانتیمتر باشد .
برای پله های خارج ساختمان حداکثرشیب باید 15 سانتیمتر و کمترین فاصله دو پله 30 سانتیمتر باشد . نرده دستی باید در کنار هر دو پله و تا ناحیه فرود آمدن نصب شود . برای پله های بیشتر از پهنای 3 متر نرده دستی بیشتری باید 140 سانتیمتر باشد . - نصب گردد ( شکل 3 ). فاصله بین نرده دستی وقتی در هر دو کنار استفاده میشود باید بین 90تا 45 سانتیمتری در بالا و پایین پله ها ادامه یابد . کف پله ها باید غیرلغزنده ، و فرش - نرده دستی باید تا فاصله بین 30 کاملا به آن محکم شود .
سطح شیبدار :
در ساخت ساختمانها باید حتی الامکان از ایجاد فاصله بین سطوح جلوگیری کرد و سطوح شیبدار نیز باید با محیط اطراف در مواردی مثل جنس مواد ، محل و نوع طراحی تطابق داشته باشد . موارد ذیل در ساخت سطوح شیبدار باید در نظر گرفته شود :
• حداکثر دو سطح شیبدار در توالی هم با طول 5 متر با یک پاگرد مسطح بین آنها باید ساخته شود .
• حداکثر شیب 1:20 باشد شیب های تندتر بستگی بطولی دارد که باید پوشانده شود .
• سطح استراحت بین شیب ها حداقل 2 متر طول و بدون شیب باشد و پهنای آن برابر سطح شیبدار باشد .
2/5 مترباشد . X 2/ • اندازه یک سطح استراحت افقی در جلوی باید حداقل 5
• نرده دستی در هر کنار سطح شیبدار باید باشد .
• برای ممانعت از افتادن اشخاص ویلچری باید کناره های سطوح شیبدارلبه دار باشد .
• سطوح شیبدار باید صاف و سخت باشد .
• شیب باید مستقیم باشد .
• سطح شیبدار بیشتر برای خارج ساختمان است در محیط داخل ساختمان چون فضای زیادی اشغال می کند توصیه نمی شود .

• ورودی سطح شیبدار باید نزدیک پله باشد .
• سطح شیبدار یکی از شکلهای زیر را دارد :
الف ) مستقیم ب ) 90 درجه چرخش (شکل 4) ج ) چرخش 180 درجه یا
( برگشت به عقب (شکل 5 پهنای سطح شیبدار برحسب شکل ، مورد استفاده و شیب فرق می کند . کمترین پهنا 90 سانتیمتر است .سطوح استراحت ( پاگرد ) در پایین سطح شیبدار در هر 10 متر و بازاء هر تغییر جهت و در ابتدا و انتها سطح شیبدار ایجاد شود . یک نرده دستی محافظ با حداقل 40 سانتیمتر ارتفاع در طول سطح شیبدار باید نصب شود . برای سطوح شیبدار بیشتر از 3 متر پهنا یک نرده دستی میانی باید نصب شود ( شکل 6 ). فاصله بین نرده دستی در هر دو کنار برای
140 سانتیمتر باشد . این سطوح نباید فرش شود . - گرفتن باید بین 90  سطوح شیبدار مکانیکی :
این سطوح در ساختمانهای عمومی بزرگ استفاده می شود . اما استفاده آن توسط اشخاصی که صدمه فیزیکی دیده اند توصیه نمی شود . اگراین سطوح توسط اشخاص ویلچری استفاده شود شیب نباید بیش از 1:12 و ماکزیمم پهنا باید 1 متر باشد .
راهرو :
• پهنای راهرو برای استفاده ویلچر و وسایل کمکی باید مناسب باشد .
.( • پهنای آن نباید کمتر از 90 سانتیمتر باشد تا امکان چرخش 90 درجه را بدهد ( شکل 7
. ( 1متر است ( شکل 8 / 1 متر کمتر باشد پهنای توصیه شده 80 / • پهنای راهروهای عمومی نباید از 50
• علائم روی دیوار باید حداقل در ارتفاع دو متری نصب شود
• وسایلی مثل تلفن عمومی ، مخزن آب آشامیدنی باید در مسیر قرار نگیرد .
• در تغییر سطح بیشتر از 13 میلیمتر باید از سطح شیبدار استفاده شود .
• سطوح کف راهرو نباید لغزنده باشد . 1 متر است . / توجه :کمترین پهنا برای عبور دو ویلچر از کنار هم و یا برای چرخش کامل یک ویلچر 50
اتاق خواب :
1 متری داخل اتاق خواب باید در نظر / در طراحی اتاق خواب باید برای چرخش کامل ویلچر ، مسیر دایره ای به قطر 5 ( گرفته شود . بطور کلی برای انتقال از ویلچر به صندلی توالت یا لگن چهار روش وجود دارد : ( شکل 9
الف ) روش موازی که آسانترین راه است .
ب ) روش قطری که مشکل است .
پ ) روش عمودی ( ایستاده ) که این روش نیز مشکل است .
ت ) روش قدامی که آنقدر مشکل است که نیاز به مراقبت خاص دارد .
اتاق خواب عمومی :
در هر اتاق خواب عمومی ، حداقل یک قسمت برای هر جنس و یک شخص کمکی ( همجنس ) در نظر گرفته شود .
این اتاق باید با سمبول بین المللی مشخص شود . درها نیزلولایی و بطرف بیرون باز شوند .
اتاق خواب عمومی ویژه :
نصب یک واحد مجزا در ساختمانهای عمومی لازمست حتی وقتی همه اتاقهای خواب مناسب باشد . چون ممکن است همراه یک شخص معلول فردی با جنس مخالف باشد . این اتاق باید با سمبول بین المللی مشخص شود . یک توالت و دستشویی باید در اتاق باشد .
اتاق خواب مسکونی :
این اتاق برای آنهایی است که می خواهند بطور خصوصی در خوابگاه و دیگر موسسات اقامتی سکونت داشته باشند حمام این اقامتگاهها باید دارای توالت ، لگن یک دستشویی و دوش باشد .
ویژگی در اتاق خواب :
• در باید بطور کامل و به اندازه 75 سانتیمتر باز شود .
• در باید قابل قفل کردن از داخل و در مواقع ضروری از خارج قابل باز کردن باشد .
• با توجه به نوع در یک دستگیره باید روی در از داخل برای آسانتر بسته شدن در قرار بگیرد دستگیره دیگری باید در خارج در باشد .
تجهیزات موجود در اتاق خواب :
توالت :
50 سانتیمترباشد . - • ارتفاع صندلی توالت از سطح کف زمین باید بین 45
50 سانتیمتر باشد . - • فاصله بین خط مرکزی صندلی توالت و دیوار مجاور باید بین 45
120 سانتیمتری باشد . - • فلاش تانک و کاغذ توالت در ارتفاع بین 50
95- • یک نرده ( برای گرفتن و بلند شدن ) باید روی دیوار پشت مستراح نصب شود . این نرده باید در ارتفاع 85 سانتیمتری کف زمین باشد .
• در توالت عمومی : فضای آزاد وقتی در باز میشود باید حدود 84 سانتیمترباشد و یک دستگیره کنار در، در فاصله 80 سانتیمتری زمین و به اندازه پهنای در باید قرار گیرد .
• آستانه در یا لبه سخت نباید ورودی در باشد .
2/5 متر باشد . X 2/ • اندازه توالت باید حداقل 5
• لوله آب باید در کنار یا روی دیوار باشد .
• شیر آب اهرمی که براحتی با دست یا آرنج باز میشود توصیه می گردد شیر آب با دکمه فشاری نیز مناسب است .
1 متر برای حمام و شستشو توصیه میشود اینها می توانند با دست نگه داشته / دوش های تلفنی با لوله ای بطول 50
1 متری از سطح زمین نصب شوند که برای همه استفاده کنندگان مناسب / 1 و 80 / شوند و یا در ارتفاع مناسب 20
( باشد . ( شکل 10
50 سانتیمتر ودر ارتفاع 80 سانتیمتری بالای کف باشد . اگر دستشویی کوچکتر است X • دستشویی باید 45 نبایدخیلی نزدیک دیوار و یا در گوشه اتاق باشد .
20 سانتیمتر به جلو کشیده شود . - • دستشویی باید بین 15
• فضای بین خط مرکزی دستشویی و دیوار مجاور باید حداقل 45 سانتیمتر باشد .
• هیچ طاقچه ای نباید بالای دستشویی باشد .
لوله شستشو :
لوله شستشو افراد ویلچری و بدون ویلچر فرق می کند :
160 سانتیمتر باشد – • کمترین اندازه لوله شستشو باید 70
50 سانتیمترباشد . – • فاصله لوله از کف زمین باید بین 45
95 سانتیمتری از کف زمین نصب شود . – • یک نرده برای گرفتن باید بین 85
• این لوله با یک انگشت تو رفتگی در دیوار باید باشد .
• حوله ها ، صابون و غیره باید در داخل و در فاصله 80 سانتیمتری بالای کف زمین و نزدیک دستشویی باشد .
جا صابونی باید طوری باشد که آب صابون روی لگن دستشویی بریزد نه کف زمین . جاحوله کاغذی باید براحتی باز شود بطوریکه حوله ها باسانی کشیده شوند .
• ظرف آشغال نباید ثابت باشد چون فضای زیادی را می گیرد .
• دیوارها و سقف باید قوی و محکم باشند تا موقع بلند شدن فرد بتواند به آن تکیه کند .
1 متری در بالای کف زمین باشد . /20 – • قلابهای لباس و حوله دستی باید در حدود 1
اتاق تعویض لباس ( رختکن ) :
• این اتاق باید قابل دستیابی به توالت معلولین و همچنین قابل شستشو و غیر لغزنده باشد
• فضای آزاد اتاق حدود 84 سانتیمتر باید باشد ، در کنار در یک دستگیره در ارتفاع 80 سانتیمتری بالای کف زمین و در عرض کامل در نصب شود .
• یک نیمکت در ارتفاع 50 سانتیمتری برای نشستن باید در نظر گرفته شود با توجه به اینکه فرد پای مصنوعی را 1 متر باشد . / بخواهد در آورد یا بپوشد طول نیمکت 20
1 متری نصب شود . / 1 متری و قلابهای دیگر در ارتفاع 60 / • قلاب لباسها در ارتفاع 20
70 سانتیمتری بالای زمین باشد . – • یک پلاک الکترونیکی برای خشک کردن مو در ارتفاع 100
• علاوه بر اتاق رختکن عمومی باید یک اتاق رختکن خصوصی برای اشخاص ویلچری باشد این اتاق باید با یک خوابگاه تجهیز شود تا فرد در حالت دراز کشیده بتواند لباس بپوشد .
• یک آینه با اندازه 30 تا 180 سانتیمتری در بالای زمین نصب شود تا لباس پوشیدن راحتتر شود .
مشخص شود بطوریکه افراد نابینا براحتی اتاق را پیدا F یا M • اتاق تغییر برای مردان و زنان باید با علائم درشت کنند . علائم باید روی دیوار و در کنار در درست بالای دستگیره در نصب شود .
حمام :
1/5 متر و دارای یک پنجره باشد . فضای بیشتر و کمتر از این برای اشخاص ویلچری قابل استفاده نیست X اندازه حمام۱ تا 50 سانتیمتر باید در حمام باشد . قفسه صابون یا شامپو در ارتفاع 80 X . یک چار پایه آزاد به ارتفاع 50 سانتیمتر و ابعاد 50 سانتیمتری زمین و نزدیک دوش حمام نصب شود . دوش بهتر است از نوع دستی ، قابل انتقال و انعطاف باشد . و به یک میله 80 سانتیمتری زمین نصب شود . کف حمام نباید لغزنده باشد . یک لوله روی دیوار ، روبروی صندلی – عمودی در ارتفاع 30
95 سانتیمتری باید نصب شود . آبگذر باید در یک گوشه و از جنس پلاستیک مقاوم به لغزش باشد. – و در ارتفاع 85
سونا :
اگر شخص ویلچری قادر به استفاده از سونا باشد باید این موارد را رعایت کند :
1/3 متر باشد . X 1/ • برای ورود ویلچر فضای آزاد 3
• ارتفاع سطح نیمکت باید 50 سانتیمتر باشد .
• یک وسیله هشدار دهنده باید نصب شود .
• ویلچر دستی نباید باعث سوختن فرد شود .
• در باید یک ورودی آزاد 84 سانتیمتری و یک پنجره داشته باشد در باید بطرف بیرون باز شود و بدون قفل باشد .
• شکاف کف نباید پهن تر از 5 میلیمتر باشد.
• هیتر سونا باید کاملا محافظت شود .
کلیدها وکنترلهای الکتریکی :
استفاده از وسایل تنظیم کننده ، دکمه ها ، دسته ها ، کلیدها و غیره بستگی به این دارد که چطور آنها طراحی و جاسازی شوند. اگر محلی مناسب سازی شده باشد ولی این وسایل در فاصله خوب و مناسبی نصب نباشد آن محل قابل استفاده نمی باشد . اندازه ، فاصله از سطح زمین ؛ جا و محل کلیدها از مواردی است که باید برای افراد ناتوان در نظر گرفته شود . برای مثال یک آسانسور خیلی بزرگ اگر کنترل آن در ارتفاع بالایی باشد ممکن است برای افراد ناتوان قابل استفاده نباشد. بسیاری از افراد ناتوان در استفاده از کلیدهای صاف که نیاز به فشار انگشتان دارد مشکل دارند در صورتی که
کلیدهای بجلو آمده براحتی قابل فشار دادن هستند .
بخاطر بسپارید :
• کلیدها و وسایل تنظیم کننده باید طوری قرار بگیرند که لبه پایینی آنها حداکثر در فاصله 80 سانتیمتری زمین باشد
.
• کلیدها باید طوری باشد که شخص ویلچری بتواند نزدیک آن بیاید و حداقل یک متر از گوشه دیوار فاصله داشته باشد
• برای افرادی که در ماشین نشسته اند ،کلیدها باید حدود 1 متربالای زمین باشد .
References :
1- Lundell , Ylva : Access to the forests for disabled people . National Board of forestry
March 2005
2- Mekibes , Birgitta : IT insupport of the design and adaptation of housing . DomoticLab.
Kt , Stockholm1996
3- UN ( united Nations ) : Accessibility for the Disabled – A Design Manual for a barrier
Free E nviroment , Architectural design considerations . Department of Economic and
Social Affarirs Division for Social Policy and Develop ment nt . 2003-04

 
<< شروع < قبلی 1 2 3 بعدی > انتها >>

صفحه 2 از 3
 
کلیه حقوق این سایت مربوط به مرکز اطلاعات علمی و تخصصی حمل و نقل و ترافیک بوده و استفاده از مطالب آن
تنها با ذکر منبع بلامانع است

مشاور بازاریابی اینترنتی و سئو : گروه تخصصی مستر کاما