مترو وين- پايتخت اتريش- داراي 5 خط و 84 ايستگاه است كهاكثرا در زير زمين قرار دارند.
اولين بخش مترو در 8 مي 1976 افتتاح شد.
بليت براي تمام وسايل نقليه عمومي دراتريشيكسان است.
هريك از خطها با رنگ خاصي تفكيك ميشود.
طول شبكه مترووین 69.5 كيلومتر استو به طور متوسط 1.31 ميليون نفر را هر روز از 5 صبح تا يك نيمه شب جابهجا ميكند. تردد بعد از اين زمان از طريق اتوبوسهاي شبرو وين امكانپذير است.
فاصله رسيدن قطارها در طول روز 5-2 دقيقه و از 8 شب به بعد 8 دقيقهاست.
خطها:
احداثخط يكقرمز در سال 1969 آغاز و در 1982 تكميل شد. قرار است اين خط تا سال 2015 به طرف جنوب توسعه يابد.
خط 2به رنگ بنفش در دهه 1960 ساخته شد. توسعه ايستگاهها تا سال 2019 ادامه دارد. به دليل محدوديت در ساخت تونل اصلي وفاصله كم ايستگاهها، پيشرفت فيزيكي اين خط كندتر از ساير خطها بود.
بخشي از توسعه خط 2 همزمان با بازيهاي فوتبال 2008 اروپا تكميل شدو مابقي تا سال 2019 كامل ميگردد.
ساختخط 3به رنگ نارنجي در چهار مرحلهبين سالهاي 1989 و 2000 انجام شد. همه ايستگاهها به جز دو مورد در زير زمين قراردارند.
خط 4به رنگ سبز بين سالهاي 1898 و 1901 احداث و در سالهاي 1976 و 1981 به شكل مدرن و امروزي درآمد. اكثرايستگاههاي اين خط بازسازي شدهاند.
پنجمين خط،خط 6نام دارد، به رنگقهوهاي است، طولانيترين خط مترو وين است و در مسير درهمانند از روي پل اشتادبانميگذرد. برخلاف خط 4 بيشتر ايستگاههاي آن با همان طراحي اوليه رها شده است. بخشجنوبي اين خط در اواخر دهه 1970 و بخش شمالي آن در سال 1989 افتتاح شد. به دليل كميترافيك، همه قطارها تا ايستگاه آخر نميروند.
